Het gedrocht slaapt niet. Misbruik van kinderen is een wijd verspreide westerse activiteit en vele trekken naar zuid Aziatische of Indonesische landen op zoek naar ongeoorloofde seks.
Het monster leeft tussen ons en met ons en noemt machtsmisbruik, doch wordt eindeloos onderschat. Macht door geld of positie worden massaal aangewend om al het gedroomde toe te kunnen eigenen, en bij volwassen individualisten staat seks vaak vooraan het verlanglijstje, als oerdrang die ondanks zogeheten beschaving nog niet beheerst kan worden.
De westerse individualist is vaak door degradatie van degelijk sociaal gevoel en inzicht verstoken, terwijl hierdoor de seksuele behoefte wordt ontkoppeld van normen van fatsoen of respect en het eigen genoegen centraal komt te staan. Dit manifesteert zich niet alleen bij de sociaal gedegradeerde individualist, doch ook onder solitairen in het hoge noorden treffen we veel seksueel geweld, doch dit beperkt zicht meer tot geweld onder volwassenen en pubers.
Het zich richten naar kinderen met seks of zelfs het hebben van seks met dieren is een typisch verschijnsel der degradaties van individualistische ontwikkelden, en kan zich bij andere dan de individualistische ontwikkeling haast onmogelijk of totaal onmogelijk ontwikkelen.
Onder maatschappelijke zoals Negroïden of zogeheten extroverte komt dit nauwelijks voor, bij de Indonesische nestvormers zijn er geen gevallen vastgesteld. Ook bij solitairen in Oost Azië of Zuid Afrika en allochtone Amerikanen of Roodhuiden zijn geen gevallen gekend, slechts bij Blanke individualisten lijkt dit meer norm dan uitzondering.
België is het schrijnende voorbeeld en verbaast de ganse wereld, doch de kerkgemeenschap heeft zich hier in het meest ongunstige daglicht gesteld dat maar denkbaar is. Terwijl dit een heisa heeft teweeggebracht is het celibaat al van het begin van zijn bestaan een struikelblok van onvoorstelbare omvang, en instrument dat tegen de natuur en de natuurlijke behoeften indruist.
De Christelijke kerk is net zoals alle andere geloofsgemeenschappen gebaseerd op het labiele individualisme van de westerse bevolking in Europa, Eurazië en Noord Afrika en hun afstammelingen.
De Migratie van individualisten in oertijden zowel als in historische tijden, naar andere gebieden buiten het Europese vasteland was het werk van uitgestotenen of uitgesloten individuen of groepen, die vooral bestonden uit paria’s van de maatschappij.
Paria’s die noodgedwongen hun heil in den vreemden gingen zoeken, en onder druk van stabiele gemeenschappen uiteindelijk weken naar het barre noorden en ongunstige gebieden.
Het gebruiken van voorwerpen tot wapen gaf hun de macht van het geweld, dat uitzonderlijk door sociaal onderontwikkelden zal aangewend worden en hen in staat stelden anderen te onderwerpen en te misbruiken.
Indien men de bijbel leest is men verbaasd over het geweld dat met steun van god door hen wordt gepleegd, en als rechtvaardig omschreven. Geweld dat bij de meeste volkeren nooit denkbaar was, doch door hen zelfs wordt verheerlijkt als met de zegen van god of daden onder zijn toezicht en bescherming.
De bijbel geeft dan ook een realistisch beeld van de hoogste graad van sociale degradatie van de individualistische ontwikkeling bij de mens. Ook de verwijzing naar de erfzonde of erfelijkheid van de sociale degradatie wordt hierbij aan de kaak gesteld, met als gevolg dat de gedegradeerde uit het gebied worden verjagen, en gedwongen naar minder leefbare gebieden uit te wijken, of verstoten uit de maatschappij, wordt hier dus duidelijk voor gesteld.
Onze oer neef de Gorilla vertoont eenzelfde extreem en gewelddadig egoïsme, en onderwerpt allen die zwakker zijn op een meedogenloze wijze.
Individualisme zonder sociaal inzicht en verstaan leidt onvermijdelijk naar het invullen van het individuele zonder zich rekenschap te geven van de impact op anderen, waarbij de fundatie van het botte egocentrisme een feit is. Individualisme zonder sociaal inzicht maakt van de mens monsters, waarmee we trouwens dagelijks geconfronteerd worden.
Ook solitairen zijn ondanks hun natuurlijke afschuw voor geweld en hun gebrek aan agressie in staat om extreem geweld te plegen, doch slechts dan wanneer men dit zelf niet als geweld herkent.
Solitairen worden niet spontaan gevoelsmatig bijgestuurd. Bot egoïsme met alle gevaren voor de maatschappij kan zich ook bij instinctief Solitairen voordoen, doch het solitaire heeft tot gevolg dat de maatschappelijk hinderlijke competitiedrang afwezig blijft, waardoor het extreme en gewelddadige wordt afgezwakt.
Het solitaire heeft echter tot gevolg dat gebrek aan spontane en gevoelsmatige koppelingen geweld, en vooral indirect geweld toegankelijker is.
Vooral de westerse ontwikkeling en het individualisme dat zich veelal als gevolg van een gebrek aan inzicht naar het extreme laat leiden, om de eigen persoonlijkheid te profileren en aan de eigen verzuchtingen en genot te voldoen, maakt van vele echte monsters vaak in maatpak en een uiterlijk van hoge beschaving. Vooral dit uiterlijk is maar al te vaak een camouflage en schijn van wat men wenst dat de buitenwereld ziet. De toestanden anno 21ste eeuw bewijzen echter dat God noch gebod er in slagen hier in te grijpen of bij te sturen.
Uiteindelijk hebben we dank zij asociale ontwikkelingen en kaste systemen die van in de oertijden de westerse maatschappij indeelden, kaste die zich door plundering en zwendel ver boven de mondaine burger uit rezen, en zichzelf een ongenaakbare positie bedeelden.
Vooral de Roomse Katholieke kerk die in de vroege middeleeuwen onder de soevereiniteit van Charolus Magnus onder zijn hoede kwam en voortaan door slechts de adel werd beheerd, erfde hiermee ook alle kwalen der Arische ziekte of Psychopathische macht en geldgier, en bouwde een macht uit die aan deze der burgerlijke hoven overtrof. Het geweld heeft zich via het schijnheilige instrument van zuiverheid dat in het celibaat bevat is wild kunnen verspreiden, terwijl kerkelijke hiërarchie en clerus zich zelf boven het gepeupel plaatste aan de zijde van de burgerlijke machten van de adel.
Het afschuwelijke gedrocht, machtsmisbruik, is net zo oud als de westerse samenleving en eigen aan het individualisme en de eeuwig durende competitiedrang. Machtsmisbruik kon zich vooral verspreiden via zowel de kerk als de adel, die beide van hun verheven positie massaal misbruik maakt, doch ook de aristocratische burgerij bezondigde zich massaal hieraan. Machtsmisbruik manifesteert zich tot de dag van vandaag zelfs tot in het gezinsleven, doch merkwaardig genoeg is dit vooral bij solitairen in het hoge noorden en bij de blanke individualisten waarneembaar. Het monsterlijke is het feit dat deze misbruikers zich richten naar degenen die in een weerloze situatie zitten, waardoor er extreem veel geweld tegenover vrouwen en kinderen ontstaat, vaak zelfs door wetten en regels officieel bekrachtigd. Dit alles terwijl vrouw en het kind in vele pro westerse culturen en filosofieën zowel voor kerk als staat, haast rechtloos blijven en men dit als wettelijke norm aanvaard.
De instrumenten die dergelijke fenomenen moeten indijken worden echter niet in leven geroepen, waardoor ook en vooral de overheden zich beschermd achten gezien het verschijnsel zich slecht kan ontwikkelen daar waar mensen zich in een hogere positie dan de massa gaan plaatsen en een kaste systeem of hiërarchie toepassen. Terwijl alle vormen van geweld bestreden worden wordt er nauwelijks iets ondernomen tegen machtsmisbruik door burgerlijke of kerkelijke overheden, daar zij het zijn die wetten moeten uitvaardigen en slachtoffers van dergelijke wetten vooral in hun rangen zouden vallen. Het monster der machtsmisbruik beschermt dus zichzelf en waarborgt de eigen immuniteit.
De gruwel die eigen is aan degradaties van vooral het individualisme en daardoor steeds weer de kop zal op steken en niet uitgeroeid, doch hoogstens kan ingeperkt worden.
Dit monster is echter net een monster doordat het ontspruit uit de voedingsbodem van primitieve macht der zogenaamde betere kaste van aristocraten, adel en geletterden, degene die per slot macht en kapitaal hebben en deze kunnen misbruiken. Dat men in de Belgische maatschappij zowel op burgerlijk vlak als op religieus vlak men het kwaad moet zoeken in de leiding van land en kerk kan niet betwist worden. De burgerlijke leiding en regering zijn echter verder verrot dan men zich kan voorstellen, daar deze zich via corruptie indekken zoals in het verleden meermaals is gebleken.
Het is verrassend dat de psychische schade voor de westerse individualisten erg groot kan zijn en in vele gevallen kan leiden tot een blijvend ontwrichtend effect.
De daad van seksueel geweld bij solitairen laat geen mentale sporen na, en het geweld dat tot een einde komt blijft niet in hun herinnering aanwezig.
Psychisch geweld op de Indonesische Nest vormers kan hen nauwelijks pijn doen, en zal geen psychische littekens gegeven.
De sociale ontwikkeling extraverten mensen zullen slechts oppervlakkige letsels oplopen, meestal dus zonder blijvende verminking.
Het onafwendbare aspect van de Arische ziekte of psychopathische macht en geld gier, is het feit dat macht en geld deze psychopaten de mogelijkheid bieden, wetten te stellen en zich via deze wetten te vrijwaren waardoor de vicieuze cirkel rond is, en zij uiteindelijk overal op linke of brutale wijze de leiding in handen nemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten